Deze weblog gaat in het bijzonder in op zorg die vanuit AWBZ en WMO gefinancierd worden. Ook wel de “care-sector” genoemd.

Onlangs was ik op bezoek bij een grote instelling voor ouderenzorg, gekoppeld aan een algemeen (streek)ziekenhuis.

 

Daar blijkt maar weer eens hoe moeilijk het is om tegelijkertijd aan de volgende eisen tegemoet te komen:
1. Het leveren van kwalitatief hoogstaande, verantwoorde zorg aan de individuele cliënt, in overeenstemming met de eisen die de inspectie daaraan stelt. Dit heeft alles te maken met individuele, vraaggestuurde zorg, cliëntgericht denken.
2. Het respecteren van de bij CAO geregelde rechten van de medewerkers: aansluitende diensten, compensatie van extra uren, niet langer dan x dagen aaneengesloten werken. Volledig aanbodgestuurd, medewerkergericht denken.
3. De geldende regels rondom Zorgzwaartepakketten zoals die door het CIZ en Zorgkantoren worden opgelegd en waar je je als instelling maar beter aan kunt houden, op straffe van korting op de tarieven die je vergoed krijgt voor geleverde zorg. Ik noem dat maar even: pakketdenken.
4. De geldende regels voor elektronische berichtuitwisseling (AZR) die nog helemaal niet ingesteld zijn op de systematiek van Zorgzwaartepakketten. Niet pakketdenken, maar functiedenken.
5. Het verantwoorden op basis van codestelsels die nog dateren uit het tijdperk vóór de zorgkanteling: CTG coderingen voor geleverde diensten. U weet nog wel: CTG was die organisatie die voorafging aan de ZAio, die weer voorafging aan de NZA. Voor het gemak: productdenken.

 

Bent u daar nog?

 

Het is de opdracht (we noemen dat “uitdaging”) van zorginstellingen om aan elk van deze 5 eisen tegemoet te komen. Langs 5 lijnen denken. Het betekent vaak 5 parallelle administraties. En ik probeer niet eens volledig te zijn met deze 5 strijdige kaders. Minstens VIJF keer zo veel werk dus.

En waarom? Ik heb zo het idee – en dat heb ik uit monden van verantwoordelijken vernomen – dat de beleidsmakers zich niet met de uitvoering kunnen vermoeien en de uitvoeringsorganisaties niet verantwoordelijk zijn voor het gemaakte beleid.

 

En hoe ver zouden die beiden van de dagelijkse praktijk af staan?

 

Tot mijn vreugde las ik onlangs, dat er tóch licht aan het eind van de tunnel schijnt: er is iemand, een mens van vlees en bloed, een man in Den Haag, die verantwoordelijk is voor de langdurige zorg. Ik zou die man graag eens persoonlijk ontmoeten om zo eens wat gedachten uit te wisselen.
Want zeg nu zelf: wie wil er werkelijk verlammende fragmentatie? Wie is in staat om in vijf dimensies tegelijk te denken? Niemand toch?

Wie bedenkt het dan?