zibb.nl home
Vorige week bracht ik een bezoek aan de Eerste Kamer. Boeiend om uit de
eerste hand te vernemen en waar te nemen hoe het proces daar loopt. Het klinkt
allemaal best verantwoord, maar of we nu zó lang over de invoering van de Wet op
het BSN hadden hoeven doen, daar ben ik niet meer zo zeker van. Allemaal omwille
van de bescherming van de privacy.
Toen ik de zaal verliet en weer door de vriendelijke portier uitgezwaaid
was, viel mijn oog op een stapeltje uitgaande post. In een mandje naast de
draaideur naar buiten. Enveloppen van het Ministerie van WVS, geadresseerd en
al. Omwille van de privacy van de betreffende bewindspersonen zal ik niet verder
in detail treden. Wat mij zo trof was, dat ik ze zó had kunnen meenemen. Ik had
namelijk ook al een mooi plastic tasje met voorlichtingsmateriaal ontvangen.
Daar hadden ze best bij gekund. Niemand zou dat opgemerkt hebben.
Wat doen we dan overdreven als het gaat om gegevensbescherming in ICT
systemen! En wat een vertraging hebben we daardoor al opgelopen. De papieren
werkelijkheid wordt nauwelijks beschermd, constateerde ik daar. En neem van mij
aan dat ik niet de enige bezoeker van het gebouw van de Eerste Kamer was. Niet
op dat moment en vast ook niet de hele vorige week, etcetera.
Vandaag was ik in de rol van patiënt in een ziekenhuis. Omwille van mijn
privacy werden andere bezoekers van dezelfde afsprakenbalie tot twee keer toe
gemaand om áchter de rode streep op de vloer te wachten. “Wegens de privacy van
deze meneer” zei de vriendelijke dame achter de afsprakenbalie er nog bij.
Nu was dit een algemeen ziekenhuis en geen kliniek voor gehoorgestoorden,
dus die rode streep op de vloer was een absoluut onvoldoende barrière om het
gesprek te kunnen volgen dat ik vervolgens met de mevrouw achter de balie had.
Overigens gaf ik daar niet zo om, want het ging alleen maar over een datum. Dus
wie mij zou hebben herkend – waar ik aan twijfel in het betreffende ziekenhuis –
zou dan weten dat ik er over enige tijd wéér moet zijn. En aan het bordje boven
de balie is duidelijk te lezen waarover de afspraak wel zal gaan. Waar is de
bescherming van mijn persoonlijke levensfeer op dat moment gebleven? Opnieuw:
zodra het op ICT aan komt zijn we misschien wel te krampachtig.
Maar het ergste komt nog. Ik liep terug door de gang met allerlei
afsprakenbalies en wachtende mensen. En midden in die gang stond een postkar
werkelijk overladen met dossiers. Met stickers op die dossiers met namen en
Sofi/BSN nummers. Ik weet dat omdat ik op mijn dossier even daarvoor dezelfde
sticker had gezien. Geen bezorger van de interne post te bekennen. En daar stond
die kar. Ik had er mee kunnen weglopen, de lift stond open juist om de hoek… Ik
heb alleen maar héél even (u moet me geloven) mijn pas vertraagd. Omdat ik hier
tóch door geraakt werd.
We zetten het allemaal wel erg dik aan als het gaat om de bescherming van
de privacy zodra het ICT betreft. Maar als ik gewoon de papieren werkelijkheid
in de Eerste Kamer en in een willekeurig ziekenhuis waarneem, dan hangt het
gewoon van het fatsoen van mij als voorbijganger af om geen misbruik te maken
van de geboden gelegenheid.
Wie iets écht wil weten, komt ergens achter, ook al is de ICT nóg zo
optimaal beschermd. Op enig moment drukken we toch weer dossiers op papier af.
En dan is fatsoen de enige bescherming nog van onze persoonlijke levenssfeer.
Kijk maar in de praktijk!
Door: Peter Klein
