Als de hoofdredacteur van een blad dat je sympathie
heeft, je vraagt een weblog te gaan schrijven, dan hoef je daar niet lang over
na te denken. Dan zeg je ‘’ja, leuk”.
Althans zo werkt dat blijkbaar bij mij. Nu, enige uren
na die toezegging dringt het langzaam tot me door welke consequenties dat gaat
hebben. Dat betekent dat ik met enige regelmaat wat afstand tot mijn dagelijkse
beslommeringen ga nemen en vanuit die distantie schrijf over wat ik tegenkom als
beleidsmedewerker informatisering in een middelgrote ggz-instelling. Een
instelling die net als vele andere vergelijkbare organisaties uit alle macht
zich probeert aan te passen aan een omgeving die een veel bedrijfsmatiger
opereren vraagt. Dbc’s, zzp's, zorgprogrammering, routine outcome monitoring, HKZ
certificering zijn hierbij de belangrijkste trends.
Ik vraag me af of buitenstaanders zich realiseren hoe groot de
cultuuromslag is, die gevraagd wordt om dergelijke trends in de ggz succesvol te
verwezenlijken. Standaardisering van zorgprocessen in een omgeving waarin de
persoon van de hulpverlener een belangrijk instrument is en individueel
vakmanschap sterk bepalend wordt geacht voor de kwaliteit van de geleverde zorg
is een lastige opgave.
In een recente client counsil voor raden van bestuur
en ict-managers van instellingen waar PSYGIS
gebruikt wordt was één van de besproken
thema’s massa-individualisering. De boodschap, althans zoals ik die heb opgepikt:
door zorg op te knippen in compacte gestandaardiseerde modules behoud je
de mogelijkheid om maatwerk te leveren. Een verrassend simpele vertaling van
het begrip flexibele standaardisering die geruststellend aansluit bij de
richting die we als instelling al hadden gekozen: Starten met het moduleren van
het aanbod, de modules schakelen in zorgprogramma's, vervolgens de logistiek van
het inzetten van die modules verbeteren en dan gaan kijken hoe de ict hierin
ondersteunend kan zijn.
Maar krijg je dan de zorgprofessionals wel mee? Volgens mij wel, als je er
voor zorgt dat zij zelf de standaarden kunnen bepalen. Zij schrijven de
zorgmodules, zij denken mee over een goede triage en optimale inrichting van
processen. En als het op de ict aankomt, als deze mee gaat denken en werk
uit handen neemt, ondersteunt bij zorgcoördinatie, kortom niet alleen maar
informatie absorbeert en doorgeeft aan de administratie maar ook slim
terugkoppelt aan de professionals, natuurlijk willen ze er dan graag mee werken.
Tijdregistratie in het kader van dbc's dient voor facturatie, maar wat let ons
om die gegevens ook te gebruiken voor andere doeleinden, bijvoorbeeld om terug
te koppelen naar de ontwikkelaars van modules (zijn zorgprofessionals) zodat zij
kunnen beoordelen of de modulebeschrijvingen in de praktijk ook zo werken als
bedoeld. Zo zijn er volgens mij talloze voorbeelden te bedenken hoe in het epd
vastgelegde informatie (her)gebruikt kan worden door feedbackmechanismen in te
bouwen.
Flexibele standaardisatie van zorgaanbod is dus wat nodig is. En slimme ICT
is nodig om die standaardisatie succesvol door te
voeren.
Door: Ton van der Schaft
