Is ons landelijk elektronisch patiëntendossier (EPD)
wel goed beveiligd? Dat vraag je jezelf af als je leest over de nieuwsgierige
Engelse ziekenhuismedewerkers die stiekem hebben zitten snuffelen in het dossier
van de voormalig voetbalcoach Bobby Robson.
Zo veilig als een bank, verzekert Albert Vlug van NICTIZ ons in
het oktobernummer van ICTzorg magazine dat deze week uitkomt. Technisch is
er een oplossing voor elk probleem, stelt Bob Schat ons in hetzelfde magazine
gerust. En hij kan weten als solutionmanager van CSC, de bouwer van het
landelijk schakelpunt (LSP).
Maar helemaal gerust ben ik er nog niet op. Want als de techniek voor elk
probleem een oplossing kan bieden, waarom duurde het dan maanden voordat het ‘gedoe’ van de UZI-pas eindelijk was opgelost? Als het is
opgelost. En waarom lukt het dan bijvoorbeeld niet om zoiets eenvoudigs als
stemcomputers zo veilig te maken dat de rode potloden definitief aan de
peuterspeelzalen geschonken kunnen worden?
En dan hebben we het nog niet gehad over de menselijke factor. Technisch
kun je het misschien aardig dicht timmeren, maar tussen al die duizenden
hulpverleners met hun UZI-passen zullen er allicht enkelen rondlopen die
slordig, nieuwsgierig of kwaadwillend zijn waardoor patiëntgegevens op straat
komen te liggen.
Honderd procent waterdicht is misschien ook te veel gevraagd. Zo nu en dan
een ‘lekje’ is de prijs die we moeten betalen voor de baten van het EPD. Het
is in ieder geval een troostrijke gedachte dat die Engelse
ziekenhuismedewerkers bij hun lurven zijn gepakt. Het eigen dossier
op een speciale site voor nieuwsgierige aagjes
lijkt me een gepaste straf.
Door: Mario Gibbels
