Je zou ook kunnen stellen dat uitgangspunt is dat iedere arts toegang heeft tot ieders dossier, behalve bij die mensen die expliciet hebben aangegeven dat alleen de eigen arts toegang heeft. Dat betekent dat die persoon zelf een zeker risico neemt en verantwoordelijkheid draagt voor het moment dat een behandelend arts geen toegang heeft. Maar, iemand die om een dergelijke uitzondering vraagt, zal zichzelf voorbereiden op onverwachte situaties. Ik verwacht dat de meeste Nederlanders geen bezwaar hebben wanneer alle artsen in principe toegang hebben. Ik verwacht ook dat de meeste dossiers voor artsen niet interessant zullen zijn. Ik verwacht ook dat de meeste artsen niet voor de lol en in hun eigen tijd dossiers na gaan pluizen. Op deze manier voorkom je dat je van iets een algemene regel maakt terwijl die slechts voor een kleine groep misschien nodig is. En, niet te vergeten, wat heeft een arts aan de opgedane kennis, wanneer hij/zij gehouden is aan het medisch geheim.

M. van Eenbergen

// 07 AUG 2007

Snelle toegang tot patientgegevens is in een aantal gevallen van levensbelang. Teveel drempels zijn dan niet wenselijk. De patient zelf toegang geven tot zijn eigen dossier lijkt mij een goed idee, maar de patient zal niet in alle gevallen zelf nog in staat zijn om een zorgverlener toegang te geven. Daarmee is dus geen afdoende oplossing geboden. Indien de patient niet alleen toegang tot zijn eigen dossier krijgt, maar ook toegang tot de daaraan gerelateerde toegangslogging én bij misbruik zelf een klacht kan indienen, dan is de kans op misbruik m.i.z. een behoorlijk stuk kleiner.

Wim Reumers

// 07 AUG 2007

Een sleutel uit drie gegevens: UZI-pas medicus, een door patient afgegeven patientcode horende bij een DBC, de DBC. In geval van nood (patient buiten bewustzijn of non responsive) een geregistreerde noodcode als bij b.v. morfineprescriptie i.p.v. de patientcode.

Emile Heilbron

// 07 AUG 2007

Nood breekt wet. Of toch niet?Mijns inziens zal de oplossing niet alleen moeten en kunnen worden gezocht in de techniek,maar ook in het medisch tuchtrecht.

Jan Taco te Gussinklo

// 07 AUG 2007

Er zal natuurlijk altijd een spanningsveld blijven tussen enerzijds de privacygevoeligheid van de patientgegvens en anderzijds de toegankelijkeheid van deze gegevens. Voor het afdekken van het risico dat artsen misbruik kunnen maken van hun UZI-pas dient een goed controlesysteem uitgewerkt te worden die niet alleen op 'papier' bestaat. Als het goed is wordt altijd bijgehouden in een logfile als een niet-behandelend arts gegevens van een patient oproept. De controle van de gegevens in dezelogfile is een kwetsbaar punt en dan hebben we het nog niet eens over de eventuele acties cq strafmaatregelen die horen te volgen op onrechtmatig toegang tot patientgegevens.

Liesbeth van Erp

// 07 AUG 2007

Elke dokter heeft belang bij betrouwbare informatie over de aan hem/haar toevertrouwde patient. Mocht een arts vanuit nieuwsgierigheid in andere dossiers snuffelen dan laat hij/zij een prachtig digitaal spoor achter en dat is natuurlijk net zo ongewenst als een herleidbare vingerafdruk na een misdrijf. Dit is dan tevens de stok achter de deur om geen UZI pasjes te laten slingeren. Laten wij het vooral niet onnodig ingewikkeld maken en geef ook de patient toegang tot zijn/haar zorgdossier met behulp van het DigID. Tenslotte heeft iedere Nederlander toch ook toegang tot zijn eigen bankrekening. Zelfs via het openbare internet!

Leo Jetten

// 07 AUG 2007

Ieder arts medewerker in gezondheidszorg die via UZI-pas een onterechte patiënt bezoekt moet hier voor een verklaring afgeven aan bijvoorbeeld inspectie, misschien moet er een special bureau voor komen die de onterechte zorgbezoeken kan vervolgen, het lijkt me duidelijk dat indien er geen zorgovereenkomst is een zorgevlener niets te zoeken heeft bij iemand z'n persoonlijk gegevens. Zorg voor goede logging en sla dit op zodat het centraal is uit te zoeken. Iedere zorggever weet wat hij wel en niet mag hou ze hierdan ook actief aan.

Wolters

// 07 AUG 2007