“Ik moet eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie teleurgesteld was toen ik de passage over ict in de zorg in het regeerakkoord las. Maar een paar regels. Echter als je beseft dat ict slechts een middel is en geen doel, dan is het ook wel weer logisch. Bovendien, in het vorige regeerakkoord werd de toepassing van ict in de zorg nog helemaal niet genoemd. Het gaat dus om een toename van 100 procent.

 

Stappen
Mooi is ook dat er nu concreet staat wanneer het elektronisch patiëntendossier (EPD) moet zijn ingevoerd. Nu weet iedereen die wat van een EPD weet, dat je zoiets niet in één keer invoert. Volgens mij kun je daarbij drie stappen onderscheiden. Het begint met veiligheid. Met een elektronisch medicatiedossier weet een arts bijvoorbeeld met welke allergieën hij rekening moet houden. Dat is de eerste stap.

 

Efficiency
Tweede stap is kwaliteit van de diagnose. Met behulp van een EPD kan de arts een betere diagnose stellen omdat je er allerlei protocollen en richtlijnen aan kan koppelen. En de derde stap is efficiency: met een EPD kun je allerlei informatie uitwisselen zodat bijvoorbeeld onderzoeken niet twee keer gedaan hoeven te worden.

 

Last
Het bedrijfsleven investeert in ict omdat je daardoor efficiënter kunt werken en betere service kunt leveren. In de gezondheidszorg ziet men ict nog vaak als een last erbij. De eerste associatie bij ict is registreren. Ik denk daarom dat een zekere mate van dwang nodig is om het EPD in te voeren. Zoals je ook van dokters eist dat ze met steriele naalden werken. Want het niet werken met een EPD kan net zo verstrekkende gevolgen hebben als het niet werken met steriele naalden.

 

Overheid
Anderzijds moet je ook beseffen dat de doelgroep niet zo ict-minded is. Je moet ze daarom ook erbij helpen. Hierbij zie ik een taak weggelegd voor de overheid. Die moet landelijke eisen stellen aan het EPD zodat het bedrijfsleven met een kant en klaar product kan komen. “