De discussie over het EPD en de privacy laaide vorige week weer op. Aanleiding was een artikel in Medisch Contact en Webwereld waarin, op basis van ‘geWobte’ stukken van het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP), gesteld wordt dat al die hulpverleners zomaar bij alle patiëntengegevens kunnen.

De KNMG en het ministerie van VWS haasten zich om het een en ander recht te zetten en te nuanceren. Want zo eenvoudig is het nu ook weer niet om patiëntgegevens op te vragen. Er moet wel sprake zijn van een behandelrelatie en dat wordt expliciet gevraagd via een pop-up schermpje.

Toch blijft de twijfel knagen. Want stel, uitgaande van een ‘het loopt helemaal verkeerd-scenario’, bij hoeveel patiëntendossiers kun je dan als kwaadwillend persoon? Een huisarts laat bijvoorbeeld zijn UZI-pas slingeren, en zijn pincode staat achter op het fotolijstje met zijn vrouw. Hoeveel dossiers kan een snoodaard dan inzien om te controleren of de beruchte BER-code erin staat, wat staat voor buitenechtelijke relatie? Dat vraagt een patiënt met een niet volstrekt onbesproken levenswandel zich natuurlijk af.

Vroeg of laat zal het een keer voorkomen. Vervolgens is de vraag hoe groot is dit risico, ben ik bereid dit te lopen en welke voordelen van het EPD staan daar tegenover? Die keuze zal iedereen voor zichzelf moeten maken. Mogelijk zullen schuinsmarcheerders eerder bezwaar aantekenen tegen het opnemen van hun medische gegevens in het EPD dan patiënten die nooit langs de pot piesen. Waarmee ik natuurlijk niet wil beweren dat iedereen die bezwaar aantekent een echtbreker is.

Terug naar blog »

REACTIES

utopie
Natuurlijk gaat er net als nu met de papieren dossiers misbruik gemaakt worden van het EPD.
Misbruik is nooit te voorkomen. Wel achteraf te bestraffen.
Maar alleen aandacht voor alle mogelijke problemen en het verheerlijken van het oude papieren systeem lijkt me geen recht doen aan de voordelen van een EPD. De patient opzadelen met het beheer van zijn EPD lijkt me geen goede oplossing. Hoe moet de patient in praktijk zijn dossier beheren. Stel een arts wil in uw dossier kijken moet ie dan bellen of mailen? Heeft de patient continu de beschikking over een computer om digitaal toestemming te geven? En hoe weet u dan dat die arts de waarheid spreekt? Hoeveel werk kost het om de patient te achterhalen om toestemming te vragen?

corne | 09-02-10 - 15:14

Twijfel
Waarheid is de schaduw van de twijfel. Twijfel is dan ook een gerechtvaardigde vorm op zoek naar de waarheid.
Geen weldenkend mens in medische nood zal bestrijden dat toegang tot de relevante medische gegevens op dat moment goed van pas komt om zijn nood door een zorgverlener te laten lenigen. Dan hoeven we die verfoeide SOS-medaille of digitale equivalent daarvan niet steeds bij ons te dragen. Onze gegevens zweven boven ons in een digitaal firmament. Maar zou het niet mooi zijn als we op dat moment zelf kunnen bepalen welke informatie voor welke zorgverlener beschikbaar is.
Zou het niet mooi zijn dat we ons gerust weten dat onze vingerafdruk op paspoort ook digitaal wordt opgeslagen en zo ten alle tijde beschikbaar is en dat we dan zelf mogen bepalen wie daar wanneer over mogen beschikken. Helaas is dat al voor ons beslist: wij hebben daar als auteurrechthebbende van de vingerafdruk niets over te vertellen. Dat heeft de wetgevende macht al voor ons bepaald.
Zo is het het met het landelijke EPD-tje. We hebben 150 (en indirect 75) wijze lieden gekozen om die beslissing voor ons te nemen.
Twijfel aan het landelijk EPD is dus twijfel aan het oordeelsvermogen van onze parlememtariers. En dat is de waarheid.

Hans Maring | 09-02-10 - 13:14